Raflokabúnaður hefur sérstakar kröfur, það er að þeir verða að geta takmarkað tog eða áskraft. Venjulega nota rafmagnsventlatæki togtakmarkandi tengi. Þegar forskriftir rafmagnstækisins eru ákvörðuð er stjórnvægi þess einnig ákvarðað. Almennt keyrir það innan fyrirfram ákveðins tíma og mótorinn verður ekki ofhlaðinn. Hins vegar getur ofhleðsla átt sér stað ef eftirfarandi aðstæður eiga sér stað: Í fyrsta lagi er aflgjafaspennan lág og ekki er hægt að fá nauðsynlega tog, þannig að mótorinn hættir að snúast; í öðru lagi er togtakmörkunarbúnaðurinn rangt stilltur til að gera hann meiri en stöðvað tog. Veldur stöðugri myndun of mikils togs, sem veldur því að mótorinn hættir að snúast; í þriðja lagi, notkun með hléum, varmasöfnunin sem myndast fer yfir leyfilega hitahækkun mótorsins; í fjórða lagi, af einhverjum ástæðum, mistekst snúningstakmörkunarbúnaðarrásina, sem veldur því að togið er of stórt; Í fimmta lagi er notkun umhverfishitastigsins of há, sem dregur tiltölulega úr hitauppstreymi mótorsins.
Áður fyrr var aðferðin við að vernda mótorinn að nota öryggi, yfirstraumsliða, hitaskil, hitastilla o.s.frv., en þessar aðferðir hafa sína kosti og galla. Það er engin áreiðanleg verndaraðferð fyrir búnað með breytilegum álagi eins og rafmagnstæki. Þess vegna verður að samþykkja ýmsar samsetningar, sem hægt er að draga saman á tvo vegu: einn er að dæma hækkun eða minnkun á inntaksstraumi mótorsins; hitt er að dæma upphitun mótorsins sjálfs. Burtséð frá þessum tveimur aðferðum verður að huga að tímabilinu sem gefin er upp af hitagetu mótorsins'.
Venjulega eru grunnverndaraðferðirnar við ofhleðslu: notkun hitastilla fyrir stöðuga eða tommuaðgerð á mótornum; notkun hitauppstreymis til að vernda mótorbása; og notkun öryggi eða yfirstraumsliða fyrir skammhlaupsslys.
